σαν σαπουνόφουσκες έφευγαν οι λέξεις της απο τα χείλη της.
Εκείνος ήθελε να τις σκάσει να μην αγγίξουν ποτέ το πάτωμα.
μα αυτές ξεπετάγονταν με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού που ανακαλύπτει ένα καινούργιο παιγνίδι. θα μπορούσε να σταματήσει ακόμη και το χρόνο για να μην ακούσει τι είχε να του πει. κλείσε τα αυτιά σου έλεγε στον εαυτό του. ίσως αν τα κλείσεις για ώρα πολλή, θα το μετανιώσει και θα τα πάρει πίσω. αν ακούσει και η ίδια πόσο φριχτές ακούγονται οι λέξεις της, θα τις καταπιεί.
μα Εκείνη συνέχιζε και ξεστόμιζε λέξεις, γράμματα, φωτογραφίες, καλοκαιρινές βόλτες, ζεστές αγκαλιές, υγρά φιλιά, χάδια πρωινά, αγγίγματα βραδινά, βλέμματα, φωνές, ψίθυρους, διακοπές, φίλους, δώρα, εξομολογήσεις, κομμάτια απο αυτόν, κομμάτια απο εκείνην, μέρες απο τη ζωή τους, νύχτες απο τον έρωτα τους...
τώρα τα ξερνούσε όλα σαν να ξελάφρωνε απο χρόνια..
μέχρι που τον ξέρασε ολόκληρο στο πάτωμα.
ανήμπορο.
να στέκεται μέσα στο αίμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου